ćwiczenia literackie
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty były bardzo dużego formatu. W pobliskim magazynie leżało wiele takich ksiąg. Dlaczego więc tę, a nie inną umieszczono w tak dostępnym miejscu? Może była to z jakiegoś względu księga najbardziej wartościowa spośród wszystkich? A może to, że wyłożono tę, a nie inną, było przypadkiem? Powstaje pytanie: gdybyś dostał taką księgę, to co byś tam wpisał?
Autor: Adam
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu inne brzózki podeszły do niej i odtańczyły wszystkie taniec lasu.
Autor: Ewa Majewska
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty mieściły wszystkie przepisy skrzatów domowych z hogwarckiej kuchni. Zbliżały się urodziny Dumbledore’a i wpadł on na pomysł, by niepostrzeżenie wypożyczyć przepisy i wyprawić ucztę dla wszystkich mieszkańców Hogwartu. Na tej uczcie chciał zaserwować wszystkie dania, jakie zazwyczaj przygotowywały skrzaty. Teraz stał w osłupieniu pośród niezliczonych stert naczyń oraz wiszących w powietrzu waz i półmisków pełnych niejadalnych potraw. Właśnie zorientował się, że strony skrzaciej książki kucharskiej posklejały się w trakcie jego kuchennej przygody i wszystkie przepisy mu się pomieszały. Jakim zaklęciem naprawi cały ten kulinarny bałagan?
Autor: Justyna Czekała
Księżyc wyszedł zza chmur i oświetlił stary zamek zbudowany na wysokim wzgórzu. W jego świetle można było wyraźnie obejrzeć całą budowlę oraz postać, która o północy pojawiła się na zamkowych murach. Był to zamkowy pies, który korzystał z danej mu wolności i przestrzeni wielkiego DOMU.
Autor: Ewa Majewska
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty przytrzymywała statuetka świadcząca o zdobyciu GRAND PRIX w jakimś prestiżowym konkursie. Właściciel był z niej bardzo dumny – ciekawe, kim jest i co teraz porabia?
Autor: Ewa Majewska
Roztańczona brzózka rosła na leśnej polanie. Jej gałązki oraz listki szeleściły i migotały, wdzięcznie poruszając się pod wpływem lekkiego wiatru.
Pewnego razu ktoś zawiesił na niej linę od hamaka. Teraz tańczyła, bujając i dając ukojenie każdemu, kto się w nim zapadł.
Autor: Ewa Majewska
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty zachęcały do czytania, do zagłębienia się w czytanie. Miała w sobie wiele mądrości, cennych rad i chciała się nimi podzielić. A co z tym zrobisz, czy wykorzystasz to, to już zależy od Ciebie.
dla Ciebie napisała Anna-Maria
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i nastał kolejny dzień. Dzień, który nie był już napełniony do granic możliwości harmonogramem zajęć, spotkań z klientami, lunchów z wytwórcami i nowymi partnerami w biznesie, delegacji i konferencji… Nie był już od dłuższego czasu napełniony ani połową tych zajęć, ani nawet ćwiartką.
Kolejne dni, wobec zmieniającego się wokół świata i drastycznego spadku zapotrzebowania na wszelkie produkty, nie zapowiadają zmian. Najbliższe poranki mogą teraz podobnie wyglądać u wielu jeszcze niedawno mocno zapracowanych i pędzących przed siebie pracoholików…
Pustkę znów trzeba będzie czymś wypełnić.
Autor: Ewa Majewska
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty pełne były zaklęć, opisów magicznych stworzeń i historii magii. Hermiona wyszukała w szafce flaszeczkę opisaną jako esencja herbatki sosnowej, zalała nią kubek do połowy, dopełniła wodą i usiadła do nauki. Do egzaminów został jeszcze tydzień, ale ona postanowiła nauczyć się wszystkiego już tej nocy, żeby potem błyskać wiedzą na korytarzach Hogwartu. Herbatka sosnowa zapewnia jasność umysłu, więc Hermiona wychyliła cały kubek, zanim dotarła do końca pierwszego rozdziału podręcznika. Kiedy zegar wybił trzecią nad ranem, Hermiona ocknęła się z otępienia nad książką. Dlaczego siedzi w nocy przy stole? Co to za lektura? Dopiero rano odkryła, że w buteleczce po esencji sosnowej znajdował się eliksir zapomnienia – pachnący jodłą, zawierał walerianę i wodę z rzeki Lete. Że też ona, Hermiona Granger, dała się tak głupio nabrać!
Autor: Justyna Czekała
Kwiat paproci rozkwitał. Pięknie pachniał i świecił jak gwiazda, rozjaśniając każdy zakamarek wielkiego lasu. Przyciągał zwierzęta na równi z zapachem leśnego igliwia. Taki zapach, podgrzany słońcem, to coś pięknego. Gdy pada deszcz, las pachnie nieco inaczej. Dzięki deszczowi kwiat paproci mógł dorosnąć do takiej postaci, by pachniał i świecił jak gwiazda.
Autor: Adam