Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią napływającą znad pobliskiej rzeczki…
Pajączek, tkający delikatną sieć, rozmarzył się i pomyślał, że chciałby odpocząć wśród chmur. Wiatr powiał, sieć się zerwała i jako kawałek babiego lata uleciała w powietrze.
Pajączek był szczęśliwy – poczuł, że fruwa i uznał, że teraz, to nawet do nieba potrafi dolecieć…
Autor: Ewa Damentka