Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz
Mała Hania spojrzała przez dziurkę. Zobaczyła swojego ojca, który niósł na rękach stertę porąbanego drewna. Hania podbiegła do drzwi, żeby je otworzyć. Za chwilę wszyscy razem usiedli przy piecu, do którego ojciec dołożył kilka szczapek drewna. Matka postawiła na fajerkach rondel, w którym podgrzała mleko. Brat podbiegł do kredensu po kubki i za chwilę naczynia napełniły się pysznym kakaem.
Ojciec zatarł dłonie rozgrzewając je nad ogniem. „Na dworze sroga zima, a nam ciepło i bezpiecznie. Cieszmy się tym” – powiedział. „Cieszmy się” – krzyknęli wszyscy – „tu jest tak ciepło, sucho i bezpiecznie”.
Autor: Hania