Kategoria: Mróz malował

Mróz malował – 30

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz, na zimowy pejzaż.

Ziemia otulona śniegową pierzyną. Krzaki i drzewa okryte białym puchem. Czasami widać było światełka domów. Światełka, które przebijały się przez śnieżne zasłony zaspy.

W domu było gwarno i wesoło. Cała rodzina zjechała na ferie i wypełniła górski zimowy dworek swoim gwarem i ciepłem. Ogień płonął na kominku. Z kuchni dobiegały zapachy smakowitych potraw. Dorośli rozluźnieni wypoczywali, a dzieci bawiły się w chuchanie na zamarznięte, pokryte lodowymi kwiatami, szyby. Dmuchały delikatnie, bo zauważyły, że te dziurki, lodowe jeziorka, szybko zamarzały i wyglądały jak małe kółeczka, małe szybki na większej szybie.

Dzieci wymyśliły sobie, że te kółeczka mogą udawać środki kwiatów. Rumianki mają białe kwiatki i żółte środeczki, a tu, na szybie, dzieci mają lodowe, misternie cyzelowane kwiaty z lodowymi, białymi środeczkami.

Dmuchały na szybę tak, by swoje lodowe kółeczka wpasować w kompozycję ukształtowaną przez mróz.

Autor: Ewa Damentka

Mróz malował – 29

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz…

A na zewnątrz śnieżna zamieć zasłoniła świat. Wielkie, zielone dinozaury wolno posuwały się po oblodzonej ścieżce. Prowadziła ona na zamarznięte morze przypominające gigantyczne lodowisko. Kiedy zwierzęta dotarły na miejsce, zaczęły się ślizgać, jak małe dzieci zachwycone zabawą.

Niespodziewanie, gruba warstwa lodu pękła pod ciężarem olbrzymów i woda wciągnęła ich wielkie ciała pod lód. Jednemu z nich udało się wydostać z morskiej otchłani.

Pomógł pozostałym dotrzeć na brzeg. Wszyscy usiedli przytuleni do siebie, ogrzewając się swoimi ciałami.

Autor: Wędrowny Grajek

Mróz malował – 28

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz i zobaczyć zimę.

Tak było kiedyś. Teraz mamy ocieplane budynki, szczelne i wieloszybowe okna. Kiedyś było inaczej – mówią starsi.

Taki obraz zimy skłania do zastanowienia, co pozostawić w naszym życiu, a co zmienić i w jakim stopniu włożyć na siebie „nowe”.

Autor: Adam

Mróz malował – 27

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz i coraz wyraźniej zobaczyć, to co się chce WIDZIEĆ. Tylko tyle i aż tyle.

Autor: Ewa Majewska

Mróz malował – 26

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz… A tam świat wyglądał jak zaczarowany. Biały puch otulał mięciutko wszystko: dom, drzewa, krzewy, trawnik, płot. Samochody zasypane śniegiem przybrały zabawne kształty.

dla Felka napisała Grażyna

Mróz malował – 25

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz. Wtedy można było zobaczyć płotek i śnieżne zaspy. To małe jeziorko tworzyło klimat naturalnego bezpieczeństwa. Przecież, przez tak małe jeziorko przenikanie chłodu i śniegu jest mniejsze, niż gdyby obraz zewnętrzny był oglądany przez całe niezamrożone okno.

Autor: Adam

Mróz malował – 24

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz…

Ciekawie to wyglądało z drugiej strony. Ośnieżony dom, zaszronione szyby i ciekawe oczy spoglądające przez wychuchane dziurki. Oczy zielone, niebieskie lub piwne. Czasem jedno, a czasem kilka na jednym oknie.

Kolorowe oczy. Ciekawe barwne akcenty na tle śnieżnego domu i oszronionych szyb.

dla Kasi napisała Ewa Damentka

Mróz malował – 23

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz i na sposób dziecięcy rozmyślać. Zauważać ludzi, którzy odśnieżają lub poprzez zaspy idą do pracy. Oglądać padający śnieg i ślady zwierząt na śniegu. Poznawać obyczaje i obrzędy świąteczne. To wszystko jest piękne, ale przychodzi wreszcie czas, gdy młody obserwator staje się dorosłym odśnieżającym.

Autor: Adam

Mróz malował – 22

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz.

Mała dziewczynka była zafascynowana tą zabawą. Chuchała na szybę i oglądała świat za oknem. Gdy jeziorko zamarzało, chuchała znowu i znowu wyraźnie widziała to, co było po drugiej stronie szyby.

Zabawa zajęła ją tak bardzo, że nie dała się od niej oderwać. Nawet nie zauważyła, że starszy brat zapraszał ją na sanki. Cały wieczór chuchała, żeby pielęgnować małe czarne jeziorko na zamrożonej szybie – jeziorko pozwalające wyjrzeć na zewnątrz.

Zasnęła przy tej zabawie. Dziadek wziął ją na ręce, a babcia przyświecała mu latarką, bo przepaliła się żarówka w przedpokoju. Ułożyli małą w cieplutkim łóżeczku, w cieplutkim pokoiku, tak ciepłym, że mroźne kwiaty nie dały rady wyrosnąć na jego szybie. Dziadek dorzucił drewno do kominka, spojrzał na śpiącą wnusię i zmarszczył brwi, jakby się nad czymś zastanawiał. Babcia porozumiewawczo dotknęła jego ramienia. Dziadek odsunął się od łóżeczka ciągle zachmurzony, jakby czegoś mu brakowało. Rozjaśnił się, gdy usłyszał bajkę, którą wnusi zaczęła opowiadać jego żona. To o to chodziło! Tego brakowało! Usiadł wygodnie i wsłuchał się, jak żona opowiada bajkę o Mrozie, który maluje kwiaty na szybach i o Śnieżynkach mieszkających w pięknym, mroźnym, zimowym pałacu. Pałacu pełnym lodowych rzeźb, nawet kwiatów. Pałacu pełnym Śnieżynek, które wdzięcznie poruszają się, śmieją i wirują we wspólnym tańcu.

dla Małej Hani napisała Kokoryczka

Mróz malował – 21

Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli dmuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz…

Za oknem kraina jak z bajki. Dachy pokryte szronem. Na gałęziach drzew i krzewów osiadł biały mróz i czarne kruki. Na śniegu widać ślady ptasich łap. Z osiedlowej górki dzieci zjeżdżają na sankach i na nartach. Szczęśliwe, roześmiane, z rumianymi od mrozu twarzami. Obok usypana śniegowa mulda. Co odważniejsi próbują sił w skokach na nartach. A wokół górki spacerują babcia z dziadkiem. Obserwują swoich wnuków, szczęśliwi z ich szczęścia.

Gdy zaczął zapadać zmierzch, wrócili z nimi do domu. Siedli przy kominku, popijając gorącą, rozgrzewającą herbatę z sokiem malinowym. Na zmianę opowiadali im bajki. A wnuki, wtulone w dziadków, usnęły i śniły o lodowej krainie.

dla Felka napisała Danuta Majorkiewicz