Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć gotowa była do bardzo szybkiego działania. Potrafiła skakać na duże odległości – wielokrotnie większe niż długość jej ciała. Nie lubiła skakać, ale zawsze była gotowa. Lubiła spokój i gęstą psią sierść. Jednak coraz częściej właściciele psów sięgali po preparaty, które miały ją zniszczyć. Więc, kiedy tylko poczuła specyficzny, dobrze znany zapach, to natychmiast zeskakiwała ze swojego aktualnego psa i przyczajała się, gotowa skoczyć na następnego, który zjawił się w pobliżu. Nie wszyscy kuzyni wykazywali się równie dobrym refleksem. Myślała z ponurą satysfakcją, że być może jest najdłużej żyjącą pchłą na świecie.
A zamierzała żyć jeszcze długo, jak najdłużej.
Autor: Ewa Damentka