ćwiczenia literackie
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były ciekawe świata, więc rozglądały się dookoła. Dziś zwiedziły już spory kawałek Europy. Widoki były ładne, Miały dobrego przewodnika – wiatr. Wiedziały, że bezpiecznie dotrą tam, gdzie powinny się dostać, więc spokojnie przyglądały się zielonej krainie, nad którą właśnie przepływały.
Autor: Mgiełka-Iskierka
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były puszyste i śnieżnobiałe jak bita śmietana. Patrząc na nie z dołu, z zielonej łąki, miało się ochotę sięgnąć ręką po takie słodkości.
Autor: Anna-Maria
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były zainteresowane odnalezieniem swojej kuzynki, która gdzieś zaginęła. Pokłóciły się i ona, mocno zdenerwowana, odłączyła się od nich. Widziały, jak ciemniała, rosła i błyskała piorunami.
Obłoki przestraszyły się i przycupnęły gdzieś, żeby przeczekać tę burzę. Nie wiedziały, co rozgniewało ich siostrę. Po pewnym czasie, gdy grzmoty piorunów ucichły, wyruszyły na jej poszukiwania. Nigdzie jej nie znalazły. Zatroskane zapytały o nią wiatr, który odpowiedział, że ona zamieniła się w deszcz i spadła na ziemię. Obłoki uważnie przyjrzały się krainie, nad którą właśnie przepływały. Była zroszona kroplami wody i świeciła mokrą zielenią w promieniach jasnego słońca.
Autor: Merlinek*
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były ciche i milczące. Tak bardzo, że wchłaniały w siebie wszelkie niepotrzebne, nieważne i na próżno wypowiadane lub wykrzykiwane słowa.
Autor: Ewa Majewska
Wiosenny las przyciągał spacerowiczów delikatną zielenią drzew, świeżą młodziutką trawą i orzeźwiającym zapachem. Aż chciało się wziąć głębszy oddech…
Leśną dróżką szedł młody mężczyzna i myślał o swojej dziewczynie. „Czy już czas się oświadczyć?” – pytał sam siebie.
Świeżość powietrza, zieleni i świergot ptaków sprawiły, że on też zapragnął założyć własne gniazdo. Przyspieszył kroku, by jak najszybciej dojść do domu swojej ukochanej.
Autor: Jęczyduszka
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były kwintesencją chmur z zebranych dotąd obrazów o tematyce marynistycznej. Białe, szare, ciemnogranatowe – dodające dynamiki i romantyzmu okolicy, aż po horyzont…
Autor: Ewa Majewska
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były różnych kształtów. Chwilami przypominały watę cukrową, rozciągniętą z niektórych stron trochę mniej, z niektórych trochę bardziej.
Były też tam ciemne bure chmurzyska próbujące przysłonić małe delikatne jak pajęczynka obłoczki, pod którymi prześwitywało cudowne chabrowo-szafirowe niebo.
Hania była wtedy w ogrodzie małą ogrodniczką. Na grządkach rosły tysiące kwiatów. I fioletowe delikatne dzwoneczki, i tulipany, i narcyzy, i maki polne, rumianki, Fiołki aksamitki. Były też Róże, Hortensje i Lilie, malwy, georginie i zwykłe warszawianki.
Całe mnóstwo kwiatów potrzebujących słońca. „Muszę przegonić te chmurzyska” – pomyślała Mała Hania i natychmiast zdjęła z głowy błękitny kapelusz, na którego brzegach można było dostrzec, wyhaftowane przez jej babcię, drobniutkie małe kwiatuszki.
Hania chwyciła kapelusz i zaczęła nim przewiewać chmury. Była pewna, że jej się uda. Nie wiedziała wtedy, że dorośli by jej nie uwierzyli. Duża Hania, dorosła Hania patrzyła na Małą z uśmiechem, bo była przekonana, że to możliwe. Zaczęła wykonywać ćwiczenie tai-chi „poruszać rękami jak chmury”.
Autor: Hania
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były lustrzanym odbiciem zielonej krainy. Co bardziej sprawni i wytrenowani osobnicy, uprawiając poranny jogging, odbijali się raz po raz od wzniesień pagórków i od najbliższych krainie chmur. Odbicia były bardzo miękkie i przyjemne – amortyzowały późniejsze zetknięcie stóp z ziemią.
Autor: Ewa Majewska
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były odzwierciedleniem myśli niewielkiej społeczności zielonej krainy. A że była piękna, to i myśli emanowały dobrem, ciepłem, miłością i miło było patrzeć na obłoki nad zieloną krainą. W każdej chwili, jeśli tylko masz ochotę – możesz do niej zajrzeć… Nie ma tam żadnych przejść granicznych ani strażników… Droga do niej zawsze jest otwarta…
Autor: Ewa Majewska
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były puszyste, białe i zachęcały do położenia się na ich wygodnie. Ale one patrzyły tęsknie na zielone wzgórza pokryte trawą, kwiatami i myślały, jak to byłoby przyjemnie leżeć na stoku i nie musieć niczego robić. Zazdrościły ludziom, odpoczywającym na trawie, możliwości dotykania i oglądania kolorowych roślin.
Autor: Anna-Maria