Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i poczuł, że znów jest właściwy dzień na tworzenie. Niewiele myśląc, zamalował całe niebo stalowoszarą akwarelką. Papier nasiąkał szybko, a Poranek ziewał z zadowoleniem, dopóki przypadkiem nie strącił kubełka z wodą. Rozwodniona szarość natychmiast rozlała się aż po horyzont i zaczęła strużkami spływać w dół. Poranek parsknął śmiechem i zabrał się za parzenie kawy. W międzyczasie akwarela przeschła, więc kiedy usiadł znów przy oknie, zamoczył nowy pędzelek w kawie i coraz bardziej zdecydowanie markował kształty na stalowoszarym tle. Z niewyraźnych plam stopniowo pojawiały się zaorane pola z drobnymi skibami ziemi tonącymi w deszczu. Miękko zarysowany krajobraz niósł obietnicę wiosny, życia i przebudzenia. Poranek odłożył pędzelki i wybrał się na poszukiwanie odpowiednich tonów świeżej zieleni do dalszej pracy.
Autor: Justyna Czekała