ćwiczenia literackie
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć dobrze wiedziała, że potrafi jednym ruchem pokonać każdego przeciwnika – nawet sprawiającego wrażenie bardzo silnego, potężnego, przebiegłego i o wiele większego niż ona!
Autor: Ewa Majewska
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i zobaczył przed sobą jakąś drobną istotkę, no w każdym razie tak mu się wydawało, bo jak się schylił i przyjrzał, to jednak zmienił zdanie. Jakkolwiek istota nie była wielkich rozmiarów, to jednak jej spojrzenie budziło respekt.
– Co z naszą umową? – zapytała istota, w której Poranek rozpoznał wreszcie Elę.
– Uuuuu, jak mi się chce spać – jęknął Poranek – która to godzina?
– Już dziesiąta, a wokół ciągle ciemno! Wstawaj zaraz i zapal słońce, bo wszyscy na ciebie czekają!
– Buuuu, a ja chciałbym mieć jeden, choć jeden malutki dzień wolny.
– Mój biedaku, chodź, pomogę ci, daj mi rękę. Chodźmy razem, przecież bez ciebie nic nie może się zacząć i wszyscy cię do siebie zapraszają. Dzieci wyglądają cię przez okna, dorośli pytają o ciebie, a przepowiadacze pogody martwią się, co się z tobą stało. Nawet zwierzęta i drzewa wypatrują twojego blasku.
Poranek szybko wyciągnął dłoń do Eli i zaraz poczuł przyjemne ciepło, jakie od niej biło. Czuł się miło połechtany, że jest taki ważny. Zaraz też się wyprostował i był gotowy do drogi. Trzymając się za ręce Poranek i Ela poszli zapalać dzień.
dla Felka napisała Agnieszka
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były ciekawe świata, więc rozglądały się dookoła. Dziś zwiedziły już spory kawałek Europy. Widoki były ładne, Miały dobrego przewodnika – wiatr. Wiedziały, że bezpiecznie dotrą tam, gdzie powinny się dostać, więc spokojnie przyglądały się zielonej krainie, nad którą właśnie przepływały.
Autor: Mgiełka-Iskierka
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i zobaczył słońce. Wakacyjny dzień zapowiadał się dobrze. Na niebie nie było żadnej chmurki i pomimo wczesnej pory było już ciepło.
Poranek zastanawiał się, czy ludzie dostrzegają taki dar przyrody w postaci drobnych i przyjemnych zjawisk. Zastanawiał się też, czy ludzie powinni czuć za to jakąś wdzięczność, czy też tylko pięknie funkcjonować i w dobrym otoczeniu.
dla Felka napisał Adam
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć powoli unosiło ją w górę kiełkujące nowe życie.
Autor: Ewa Majewska
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i zobaczył swoją miskę pełną mleka. „Wczoraj piłem mleko. Czy dzisiaj też muszę?” – pomyślał. Instynkt był jednak silniejszy. Po chwili miseczka została opróżniona, a syty kotek zasnął.
Autor: Adam
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były puszyste i śnieżnobiałe jak bita śmietana. Patrząc na nie z dołu, z zielonej łąki, miało się ochotę sięgnąć ręką po takie słodkości.
Autor: Anna-Maria
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i pomyślał, że nie chce mu się wstawać. Słyszał jak Świt krząta się po mieszkaniu i jednocześnie rozmawia przez telefon z Jutrzenką.
„Pewnie umawiają się na spotkanie” – z zazdrością pomyślał Poranek. Potem uświadomił sobie, że jeśli nie wstanie, to Świt dłużej będzie musiał zostać w mieszkaniu. „Nie mogę zepsuć mu randki” – zdecydował. Żwawo wyskoczył z łóżka i krzyknął wesoło – „Zmykaj do stęsknionej Jutrzenki. Już wstałem”!
Gdy zadowolony Świt wyszedł pośpiesznie, Poranek, pijąc swoją herbatę, zastanowił się, czy sam kiedykolwiek będzie miał dziewczynę. „Zobaczymy” – pomyślał i wziął się do roboty.
Autor: Ewa Damentka
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć jak tylko ją poproszono, natychmiast cały mikrokosmos otulała swoimi kojącymi promieniami…
Autor: Ewa Majewska
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i poczuł, że nie ma ochoty wstać.
Wbrew powszechnym opiniom, Poranek nie lubił Poranków. Codziennie rano przypominał sobie o tym i zastanawiał się, skąd to przekonanie, że jest taki świeży i pełen energii.
Prawda była taka, że lubił Wieczory i z rozkoszą przebywał w ich towarzystwie. Potem jednak miał wyrzuty sumienia, chcąc sprostać oczekiwaniom tych wszystkich Skowronków, które z niecierpliwością czekały, aż otworzy oczy i będzie im towarzyszył.
Poczucie obowiązku powodowało, że zmuszał się do robienia zadowolonej miny, kiedy szczebiotały mu do ucha wszystkie poranne istoty.
Któregoś dnia nie wstał rano i spodziewał się katastrofy. Okazało się jednak, że nic złego się nie stało. Zdumiony zaczął obserwować świat. Wszystkie stworzenia, kochające Poranek, jak zwykle były szczęśliwe.
Kiedy go zobaczyły roześmiały się i powiedziały: „Głuptasku, kochamy cię jakim jesteś, bo jesteś naszym Porankiem”.
Autor: Wędrowny Grajek